Daha demin, yıllar önce izleyip sonra unuttuğum bir dizi çıktı karşıma. Kendimi, eski bir dostla yeniden karşılaşmış gibi hissettim. O günleri, o zamanlardaki Burcu’yu hatırlattı bana. Ne kadar küçüktüm… Ne ara büyüdüm?
Diziyi açıp izlemeye başladığım anda, sanki şu anki ben değil de o yıllardaki hâlim oturuyordu ekranın karşısına. Kendimi yeniden o yaşlarda hissettim. Evde televizyonun karşısındayım; annem mutfakta akşam yemeği hazırlıyor. Dışarıdaki kuşların sesi bile eskisi gibi cıvıl cıvıl geliyor kulağıma.
Bir anlığına bulunduğum zamandan uzaklaştım. Sanki kısa bir zaman yolculuğu yapıp geçmişe gittim. İçimi tarif etmesi zor bir huzur kapladı. Hatta o kadar huzurlu hissettim ki kısa bir uykuya daldım.
Uyandığımda diziyi izlemeye devam etmek istedim ama biraz önce hissettiğim duygular geri gelmedi. Çünkü artık o evde değildim. Kuşlar eskisi gibi cıvıldamıyordu ve annem içeride akşam yemeği hazırlamıyordu.
Bazen insanı geçmişe götüren şey bir şarkı olur, bazen bir koku… Bazen de yıllar sonra yeniden açılan eski bir dizi.
burcukaybai.com 
Yorum bırakın